در یک باغ پر از گلهای رنگارنگ، زنبوری کوچک و پرکار به نام شهداد زندگی میکرد. شهداد هر روز صبح با طلوع خورشید بیدار میشد و آمادهی یک روز پر از کار و پرواز میشد.
1
شهداد عاشق گلها بود. او از هر گلی کمی شهد شیرین جمع میکرد و گردههای طلایی را روی پاهایش حمل میکرد. این کار او بسیار مهم بود.
2
یک روز، دختر کوچکی به نام نیکا در باغ قدم میزد. او شهداد را دید که از گلی به گل دیگر میپرید و کمی ترسید. نیکا فکر میکرد زنبورها فقط نیش میزنند.
3
شهداد که متوجه ترس نیکا شد، کمی دورتر پرواز کرد و با صدایی آرام و مهربان (البته فقط در ذهن نیکا!) گفت: "نترس نیکا کوچولو! من اینجا هستم تا به گلها کمک کنم."
4
شهداد توضیح داد: "وقتی من از گلی به گل دیگر میروم، گردهها را با خودم حمل میکنم. این گردهها به گلها کمک میکنند تا میوه و دانههای جدید بسازند."
5
نیکا با تعجب نگاه کرد. او دید که چگونه شهداد گردهها را از یک گل به گل دیگر میبرد و بعد از مدتی، آن گلها شروع به رشد و تبدیل شدن به میوههای خوشمزه کردند.
6
شهداد گفت: "بدون ما زنبورها، خیلی از میوهها و سبزیجاتی که دوست داری، رشد نمیکنند. ما به درختان سیب، بوتههای گوجهفرنگی و حتی گلهای زیبا کمک میکنیم."
7
نیکا دیگر نمیترسید. او فهمید که زنبورها دوستهای کوچکی هستند که به زمین کمک میکنند تا سرسبز و پربار باشد. او لبخندی زد و برای شهداد دست تکان داد.
8
شهداد هم با یک چرخش شاد در هوا، به نیکا سلام کرد و به سمت کندوی خود پرواز کرد تا شهد جمعآوری شده را به عسل تبدیل کند.
9
از آن روز به بعد، نیکا هر وقت زنبوری را میدید، به جای ترسیدن، به او لبخند میزد و از او برای تمام کارهای خوبی که برای زمین انجام میدهد، تشکر میکرد.
Share
