శిఖరం అంచున కొత్త ఉదయం

ఆ రోజు సాయంత్రం, ధ్రువ భరించలేక తన గది నుండి బయటకు నడిచాడు. ఎక్కడికి వెళ్లాలో తెలియదు, కానీ నిశ్శబ్దంగా ఉండటం అతనికి అవసరం అనిపించింది. నగరపు రణగొణ ధ్వనుల నుండి దూరంగా, పాత కోట వైపు ఉన్న మెట్లు ఎక్కడం మొదలుపెట్టాడు. ఒక్కో మెట్టు ఎక్కుతుంటే, అతని మనసులోని భారమంతా పెరుగుతున్నట్లు అనిపించింది.

కోట పైకి చేరుకున్నాక, ధ్రువ ఒక పాత గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డాడు. తన కింద ఉన్న నగరాన్ని చూశాడు. అక్కడ వేల ఇళ్ళు, లక్షల మంది మనుషులు. ప్రతి ఇంట్లో ఒక కథ, ప్రతి మనిషికీ ఒక పోరాటం ఉంటుందని అతనికి తెలుసు. కానీ తన పోరాటంలో తను ఒంటరినని అతను భావించాడు. ఆ ఎత్తైన ప్రదేశం నుండి చూస్తే నగరం చాలా అందంగా, ప్రశాంతంగా అనిపిస్తోంది, కానీ తన లోపల మాత్రం తుపాను రేగుతోంది.

"నగరం చాలా చిన్నగా కనిపిస్తోంది కదూ?" అని ఒక గొంతు వినిపించింది. ధ్రువ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. అక్కడ భాస్కర్ అనే వృద్ధుడు కూర్చుని ఉన్నాడు. అతను ఆ కోటలో చెట్లను సంరక్షించే పని చేస్తూ ఉంటాడు. భాస్కర్ కళ్ళలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత ఉంది. ధ్రువ ఆ వృద్ధుడి వైపు చూసి మెల్లగా తల ఊపాడు.

భాస్కర్ ధ్రువ పక్కన నిలబడి ఇలా అన్నాడు, "ఇక్కడి నుండి చూస్తే ఈ నగరం ఎంత చిన్నదో, నీ సమస్యలు కూడా అంతే చిన్నవి ధ్రువ. మనం సమస్యల మధ్యలో ఉన్నప్పుడు అవి కొండంత కనిపిస్తాయి, కానీ మన దృక్పథాన్ని మార్చుకుని పైకి వచ్చి చూస్తే, అవి ఒక చిన్న అడుగు జాడలా మాత్రమే కనిపిస్తాయి." ఆ మాటలు ధ్రువ గుండెను తాకాయి.

"చూడు ధ్రువ, ఈ కోట గోడలు ఎన్నో యుద్ధాలను చూశాయి, ఎంతో మంది రాజుల పతనాన్ని చూశాయి. కానీ ఈ రోజుకీ ఇవి అలాగే స్థిరంగా నిలబడి ఉన్నాయి. గాయాలు మానిపోతాయి, కానీ మనం నేర్చుకున్న పాఠాలు మనల్ని ధైర్యవంతులుగా మారుస్తాయి," అని భాస్కర్ చెప్పాడు. ధ్రువకు తను ఎదుర్కొన్న ఓటములు కేవలం జీవితంలో ఒక భాగమని అర్థం కావడం మొదలైంది.

ధ్రువ నెమ్మదిగా నవ్వాడు. చాలా రోజుల తర్వాత అతని మనసు తేలికపడింది. "కానీ నేను మళ్ళీ ఎలా మొదలుపెట్టాలి?" అని అడిగాడు. భాస్కర్ అతని భుజంపై చెయ్యి వేసి, "కింద కనిపిస్తున్న ఆ దీపాలను చూడు. ఒక్కో దీపం ఒక్కో అవకాశం. నువ్వు నీ చీకటి గది నుండి బయటకు వస్తేనే ఆ వెలుగును అందుకోగలవు. వెనక్కి తిరిగి వెళ్ళు, కానీ ఈసారి భయంతో కాదు, అనుభవంతో వెళ్ళు," అన్నాడు.

చీకటి పడుతుండటంతో, నగరం నక్షత్ర మండలంలా మెరిసిపోతోంది. ధ్రువ ఆ వెలుగును చూస్తూ, తన జీవితంలో కూడా ఇలాంటి వెలుగును నింపుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఓటమి అంటే అంతం కాదు, అది ఒక కొత్త పాఠం అని అతనికి స్పష్టంగా తెలిసింది. తనను తాను నమ్ముకోవడం ఎంత ముఖ్యమో అతను గ్రహించాడు.

భాస్కర్‌కు కృతజ్ఞతలు తెలిపి ధ్రువ మెట్లు దిగడం మొదలుపెట్టాడు. ఎక్కేటప్పుడు ఉన్న బరువు ఇప్పుడు లేదు. అతని అడుగుల్లో వేగం ఉంది, కళ్ళలో ఒక లక్ష్యం ఉంది. కోట దిగుతుంటే, తన పాత సమస్యలన్నీ ఆ పాత రాతి గోడల దగ్గరే వదిలేసినట్లు అతనికి అనిపించింది.

ధ్రువ మళ్ళీ తన గదిలోకి చేరుకున్నాడు. కానీ ఈసారి అతను లైట్ వేయలేదు. కిటికీ తెరిచాడు. బయట నగరం తన కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లు అతనికి అనిపించింది. మరుసటి రోజు సూర్యోదయం కోసం అతను ఆతృతగా ఎదురుచూస్తున్నాడు. ఎందుకంటే అది కేవలం ఒక కొత్త రోజు మాత్రమే కాదు, అతని కొత్త జీవితానికి ఆరంభం.