स्वतःचा शोध

एका सुंदर कुरणात 'अमेय' नावाचे एक झाड होते. ते खूप दयाळू होते. त्याला इतरांना मदत करायला खूप आवडायचे. त्याचा आनंद इतरांच्या आनंदात होता.

एक दिवस 'पाखरू' नावाचा एक छोटा पक्षी त्याच्याकडे आला. "अमेय, मला घरटं बांधण्यासाठी तुझी काही पाने देशील का?" पाखराने विचारले. "हो, नक्कीच!" अमेय आनंदाने म्हणाला आणि त्याने आपल्या सुंदर फांद्या झुकवल्या.

काही दिवसांनी, 'पथिक' नावाचा एक थकलेला प्रवासी तिथे आला. "अरे झाडा, थंडी वाजत आहे. मला शेकोटीसाठी तुझ्या काही फांद्या देशील का?" त्याने विचारले. "हो, घेऊन जा," अमेय म्हणाला.

उन्हाळ्यात, एक कुटुंब त्याच्या सावलीत विसाव्याला आले. त्यांना भूक लागली होती. अमेयने आपली सगळी गोड फळे त्यांना दिली. आता त्याच्याकडे स्वतःसाठी काहीच उरले नव्हते.

हळूहळू, अमेय आपली पाने, फांद्या आणि फळे देत राहिला. तो आता उजाड आणि कमजोर झाला होता. त्याला आता आनंद वाटत नव्हता. एके दिवशी पावसाच्या डबक्यात स्वतःचे प्रतिबिंब पाहून तो उदास झाला. त्याची प्रगती खुंटली होती.

'सूर्य' रोज हे सर्व पाहत होता. त्याने अमेयचा उदास चेहरा पाहिला आणि विचारले, "अमेय, तू इतका दुःखी का आहेस? तुझी वाढ का थांबली आहे?"

अमेय म्हणाला, "मी सर्वांना आनंद दिला, पण आता माझ्याकडे काहीच नाही." सूर्य हसून म्हणाला, "खरा आनंद दुसऱ्यांना देण्यात आहे, पण स्वतःला विसरण्यात नाही. प्रगतीसाठी स्वतःलाही जपणे महत्त्वाचे आहे. दुसऱ्यांना देता देता स्वतःकडेही काहीतरी ठेवावं."

अमेयला सूर्याचे बोलणे पटले. त्याने ठरवले, आता स्वतःला वेळ द्यायचा. त्याने आपल्या मुळांनी पाणी शोषून घेतले, सूर्याचा प्रकाश स्वतःसाठी साठवला आणि स्वतःला घडवण्याचा प्रयत्न सुरू केला.

हळूहळू, अमेयला नवीन पालवी फुटू लागली. त्याच्या फांद्यांवर छोटी-छोटी हिरवी पाने दिसू लागली. त्याला एक वेगळाच आनंद जाणवत होता. हा आनंद त्याचा स्वतःचा होता, जो त्याच्या आतून आला होता.

काही काळातच अमेय पुन्हा पूर्वीसारखा हिरवागार आणि मजबूत झाला. तो अजूनही इतरांना सावली देत होता, पाखरांना विसावा देत होता, पण आता तो स्वतःला विसरून नाही. त्याला कळले होते की स्वतःशी प्रामाणिक राहिल्यावरच खरी प्रगती होते. आपला आनंद आपल्याच हातात असतो.